Dick Verheul (1954) is liedjesschrijver en troubadour. Een kritische kijk op de maatschappij en een duurzame leefwijze vormen de groene draad voor de meeste liedjes. Het zijn liedjes over de wereld waarin we leven, met titels als ‘Iets van de wereld zien’, ‘Het monster in de spiegel’, ‘Plastic kan nu echt niet meer’ en ‘Het geheim van Koning Midas’. Maandelijks verschijnt de elektronische nieuwsbrief Groene Verhalen, waarin elke keer het nieuwste liedje wordt gepresenteerd aan een belangstellende groep abonnees.
Dick Verheul bewoont een groot deel van het jaar een pipowagen op Ecoboerecamping De Swetteblom op het Friese platteland. Hij werkte eerder bij Omslag werkplaats voor Duurzame Ontwikkeling, het programma Licht op Groen op Q-radio, milieu-educatiecentrum De Kleine Aarde, dagblad De Waarheid, het tijdschrift Twintig van de soldatenvakbond VVDM en de legendarische scholierenkrant De Snijboon.
Woonwerkpand Tetterode in Amsterdam viert van 15 tot 17 oktober het 40-jarig bestaan. Het gebouw, dat in 1981 werd gekraakt, is nu eenwoonwerkpand met ongeveer 150 leden die verschillende ruimtes beheren, van kleinschalige bedrijven, ambachtelijke werkplaatsen, culturele en maatschappelijke organisaties, ateliers en woningen.
Zelfbeheer is de hoeksteen van Tetterode. Dankzij het zelfbeheer, de zelfwerkzaamheid en omdat het pand toch al afgeschreven was, zijn de huren laag. Er zijn dan ook veel non-profitbedrijven in het complex gevestigd, die op andere plekken in Amsterdam de huur niet kunnen opbrengen. De vereniging selecteert nieuwe leden op hun doelstellingen.
Vorig jaar verscheen over de geschiedenis van Tetterode het boek Zeggenschap zonder bezit. Het beschrijft hoe een anarchistisch kraakpand zich ontwikkelde tot een actueel en inspirerend model voor alternatieve woon- en werkvormen met meer zeggenschap en zelfbeheer. Het boek is natuurlijk uitgegeven in eigen beheer.
Het jubileum zal worden gevierd met tal van evenementen, open ateliers, gesprekken, muziek en Splitterdesplatter dolle knutselbende in de Crèche.
Tweemaal per maand gaat een groep pelgrims vanuit de Nijmeegse Stevenskerk op pad voor een pelgrimstocht van 136 kilometer. De tocht, Walk of Wisdom, staat los van religie, het gaat hier om wijsheid. De route gaat om Nijmegen heen en eindigt op de plek waar het begon.
De organisatoren zeggen erover op de website: “De Walk of Wisdom verbindt klassieke levensvragen met moderne thema’s: de zoektocht naar authenticiteit en de uitdaging om met miljarden mensen te leven op één planeet. Keuzes die ieder van ons afzonderlijk maakt, beïnvloeden het geheel en het geheel beïnvloedt ieder van ons afzonderlijk.”
Het idee voor de Walk of Wisdom ontstond in 2008, toen een professor zijn studenten uitdaagde om een ritueel te bedenken ‘dat de wereld kon redden’.
Hoe iedere deelnemer de tocht invult is aan hen zelf. Ze kunnen alleen lopen of samen met anderen, in één keer of in etappes. De website over de Walk of Wisdom helpt de pelgrims op weg. Er kan een handleiding worden gedownload met tips en suggesties.
Yvon Eerland woont in een woongemeenschap Centraal Wonen aan de rand van Den Haag. Zij schrijft columns over haar leven op haar woonplek en haar liefde voor de natuur.In aflevering 10 van Groene Verhalen vertelt zijn het verhaal ‘Hond’.
Ik ga op een hond passen. Ik weet wat dat inhoudt want ik heb negen maanden hondje Plup in huis gehad. Plup de foxterriër die je de hele dag bezig kon houden met haar hyperactieve gedoe. Totaal overspannen werd ik van Plup en van het idee dat er iets met haar zou kunnen gebeuren waardoor ik haar niet heelhuids bij het baasje kon afleveren. Angstvallig hield ik de tuindeur dicht; ze mocht eens ontsnappen. Nee, deze keer zou ik het totaal anders aanpakken: Geen stress over weglopende honden want ik zou een traphekje installeren voor de tuindeur.
De dag kwam dat ik het gewenste traphekje bij Emmaus zag staan. Op de fiets wilde ik het meenemen, al fietsend. Maar dat ging niet goed. Het was gevaarlijk zelfs. Dus ik ging lopen met het houten hekje. Drie kwartier later, volledig bezweet, belde ik vriend Simon met de bakfiets om me de laatste meters te helpen. De laatste loodjes zijn altijd het zwaarst en ik kon echt niet meer. Simon heeft direct het hekje geïnstalleerd. Dus nu was alles klaar voor de oppashond.
Geen hondje deze keer maar een groot grijs bakbeest van een Saarlooswolfshond, Fabel. Ja, Fabel van Ryanne. Ze heeft me haar reservesleutel gegeven dus dan kan ik Fabel halen en terugbrengen naar huis wanneer ik wil. Relaxed. Maar ik was de eerste dag niet zo relaxed. Met pijn in mijn buik haalde ik Fabel op. Zou hij nog steeds goed op me reageren? We hadden geoefend en hij had naar me geblaft toen ik binnenkwam. Als antwoord siste ik. Dat moet bij honden, sissen, “Tssst.” Dan doen ze het niet meer. Nou, vandaag bij binnenkomst stond Fabel toch lief naar me te kijken! Geen geblaf. Het tuig ging om en via een boompje buiten gingen we naar mijn huis. Ik was er klaar voor. Het traphek was dicht, de hele godvergeten toestand met honden kon beginnen. Ik stond in de ‘Plupstand’ ; klaar om op te treden als het te dol werd. Maar Fabel ging liggen. Na een uurtje lag hij nog. Verder deed hij niets. Af en toe bewoog hij één van zijn grote opstaande oren omdat hij een geluidje buiten hoorde en toen viel hij in slaap. Hij slaapt nota bene! Dat deed Plup nooit. Die zette de boel op stelten. Maar dit is een hele rustige loebas van een hond. Niets om me druk over te maken.
Fabel kan je knuffelen tot je helemaal verdwijnt in zijn witte ondervacht. Ondertussen zing ik een mooi liedje voor hem: ‘Easy like Sunday morning’. Want Fabel is gemakkelijk. Piece of cake zo’n wolf. En als vriend Simon binnenkomt is hij bang en verstopt zich achter mij. Ik ben zijn rots in de branding en hij is mijn sterke wolfshond met de energie van een paard. Wat word ik hier gelukkig van.
Aan het slot van de tiende aflevering van Groene Verhalen zingt Wendy Lina het lied ‘Aarde’, dat zij schreef ter gelegenheid van de Dag van de Aarde in 2017.
In het lied vertolkt de zangeres de beleving van de Aarde zelf: “Kleine voetjes kriebelen mijn huid, dikke wortels groeien aan mij vast”. Het lied werd gepresenteerd op de Dag van de Aarde, die elk jaar wereldwijd wordt gevierd op 22 april.
Naast de zang bespeelt Wendy Lina ook de marimba, een aan de xylofoon verwant muziekinstrument uit de familie der idiofonen. Marimba’s hebben net als de xylofoon houten staven. Een marimba heeft een warme volle klank.
De muzikale begeleiding is in handen van The Moonlight Heroes, bestaande uit Makko Coster en Fried Manders.
Aarde
ik draai ik beef ik bonk ik ben ik zweef mijn weg om de zon ik gons ik leef
ik kolk ik zoem ik waak ik brand ik dans een koers met de maan ik draag ik voemuziekl
kleine voetjes kriebelen mijn huid dikke wortels groeien aan me vast zachte druppels glijden op mijn rots wilde wolken waaien om mij heen
ik draai ik voel ik bonk ik draag ik zweef mijn weg om de zon ik ben ik leef
In de tiende aflevering van Groene Verhalen een gesprek met Juffermans (1945). Al sinds de jaren zeventig, toen het rapport van de Club van Rome verscheen, zet hij zich in voor een schone duurzame wereld. En zo’n wereld moet in zijn ogen ook rechtvaardig zijn. Grondstoffen, energie en het gebruik van de Aarde zou eerlijk verdeeld moeten zijn. Zo ver zijn we nog lang niet.
Verder de rubrieken Oproepen, Verhaal, Gedichten en Nieuws.
Productie en presentatie: Dick Verheul. Bijdragen van Els de Groen, Yvon Eerland, Greetje Salima.
Groene Verhalen is een maandelijkse video en daaraan gekoppeld een website en een elektronische nieuwsbrief. Groene Verhalen is een initiatief dat mensen bij elkaar wil brengen die de wereld mooier willen maken. Denk aan een duurzame manier van leven, geluk brengen in het leven van anderen, de vrede in de wereld bevorderen, ruimte geven aan de natuur en op een verantwoorde manier omgaan met de rijkdommen die de Aarde biedt, eerlijk delen, rechtvaardigheid en solidariteit.
Bijna drieduizend vrijwilligers waren begin augustus in touw om de stranden van de Noordzee schoon te maken. Ze raapten onder andere 57.000 sigarettenpeuken op.
De filters van sigaretten bevatten plastic en dragen zo bij aan de plastic soep. Bovendien kunnen de giftige stoffen in een sigarettenpeuk acht liter zeewater vergiftigen, zo meldt Stichting De Noordzee, die de schoonmaakactie organiseerde.
Ballonnen werden dit jaar minder gevonden, waarschijnlijk omdat veel gemeentes het massaal oplaten van ballonnen nu verbieden.
De hoop is dat in de toekomst minder plastic frietvorkjes, roersstaafjes, rietjes, wattenstaafjes, wegwerpbestek en kleine plastic flesjes in de zee zullen belanden, dankzij de Europese SUP-richtlijn die op 3 juli in werking is getreden om wegwerpplastic aan te pakken en dankzij de uitbreiding van statiegeld op kleine plastic flesjes per 1 juli.
In de negende aflevering van Groene Verhalen een gesprek met Alice Koenen. Zij draagt groen bewustzijn uit, onder andere via haar bedrijf Organiverde. ” Als dat bewustzijn er is, verwacht ik dat veel mensen op een andere manier in het leven staan. Dat het niet alleen gaat om onszelf, maar om het totaal. Een betere wereld kunnen we alleen samen bereiken.”
Verder de rubrieken Oproepen, Lekker, Verhaal, Gedichten en Nieuws.
Productie en presentatie: Dick Verheul. Bijdragen van Els de Groen, Yvon Eerland, Greetje Salima, Ellen uit Amsterdam, Alowieke van Beusekom.
Groene Verhalen is een maandelijkse video en daaraan gekoppeld een website en een elektronische nieuwsbrief. Groene Verhalen is een initiatief dat mensen bij elkaar wil brengen die de wereld mooier willen maken. Denk aan een duurzame manier van leven, geluk brengen in het leven van anderen, de vrede in de wereld bevorderen, ruimte geven aan de natuur en op een verantwoorde manier omgaan met de rijkdommen die de Aarde biedt, eerlijk delen, rechtvaardigheid en solidariteit.
Alice Koenen draagt groen bewustzijn uit, onder andere via haar bedrijf Organiverde. Zij komt aan het woord in de negende aflevering van Groene Verhalen. ” Als dat bewustzijn er is, verwacht ik dat veel mensen op een andere manier in het leven staan. Dat het niet alleen gaat om onszelf, maar om het totaal. Een betere wereld kunnen we alleen samen bereiken.”
Hieronder een samenvatting van het interview. Het hele gesprek is te beluisteren in Groene Verhalen 9.
Van kindertijd tot groen schoolplein
Milieubewustzijn begon al vanaf mijn lagereschooltijd. Mijn vader was altijd bezig met de tuin en de kinderen kregen hun eigen groentetuintje in de achtertuin. Eigenlijk interesseerde dat groentetuintje mij toen niet zo, maar het was er wel. Toen ik later een eigen huis had, creëerde ik ook meteen mijn eigen tuin en dat was ook een kleine oase. Ik vind het mooi om mijn eigen omgeving te creëren. Ik had een konijntje en dat liep vrij door de tuin, want ik vind dat dieren hun eigen plek nodig hebben en niet in een kooi horen. Toen jaren later mijn kinderen naar school gingen, koos ik voor de Vrije School omdat daar gewerkt wordt met hart, hoofd en handen. Maar daar was geen groen schoolplein. Ik merkte dat er interesse was om daar iets aan te doen, ook andere ouders waren er mee bezig. Toen er een groep werd georganiseerd was dat voor mij het moment om daar vol voor te gaan.
Wat is een groen schoolplein?
Veel schoolpleinen zijn van steen. Op een niet-groen schoolplein is niet zo veel te doen, behalve balspelen, tikkertje, korfballen, rennen, hangen, tekenen, met fietsjes rondgaan. Het is weinig creatief. Op een groen schoolplein is veel meer te doen. Daar kun je buiten les geven, er zijn hoogteverschillen, natuur heeft er een plek, je kan een waterpartij neerleggen. Zo leer je kinderen wat natuur is, ze ervaren de seizoenen, misschien kun je er groente kweken. Kinderen kunnen op een andere manier hun pauze houden en zich verbinden met de vlinders die op de Buddleja zitten en de luizen op de fruitboom. En dat je dan ziet dat er opeens eitjes in die boom zitten waar lieveheersbeestjes uit komen die de luizen opeten. Zo ervaren kinderen hoe de natuur zelf oplossingen bedenkt om ziektes aan te pakken. Het is mooi als je dat kinderen kunt meegeven. Veel kinderen hebben thuis geen tuin, of de tuin ligt vol tegels. Natuurlijk kom je met een groen schoolplein ook problemen tegen. Je moet het groen onderhouden, maar dat is meteen een mogelijkheid om met de gemeenschap dingen te doen. Zo leren ouders elkaar op een zaterdagochtend kennen als ze samen het onderhoud aanpakken.
Organiverde en activiteiten voor kinderen
Mijn aandeel in het groene schoolplein deed ik als vrijwilligerswerk, naast mijn baan en moeder zijn. Het was intensief en mijn hart lag bij het groen, daarom heb ik uiteindelijk mijn baan opgezegd en ben een bedrijf begonnen. Ik ben voor mijn passie gegaan. Mijn bedrijf heet Organiverde. Mijn kracht ligt bij het organiseren van dingen en ‘verde’ is Italiaans voor groen. Het gaat om organiseren, organische vormgeving, organisch creëren en om groen. Ik nam onder andere deel aan de Bieslanddagen, een groen evenement hier in de buurt. Daar creëerde ik met mijn tent een eigen plek, waar gezinnen en kinderen welkom waren. Ik nam ook altijd mijn kipjes mee. Kinderen konden kleine workshops doen, natuurschilderijtjes maken, een blotevoetenpaadje afleggen. Twee meisjes die er toen bij waren heb ik hier onlangs nog in de tuin ontvangen. Ze wilden graag de kippen nog eens zien. Het is heel mooi om te zien dat ze nog steeds zo genieten. Met zoiets simpels geef je iets moois.
Van negativiteit naar liefde
ik heb ervaren dat de maatschappij soms erg oneerlijk is. Toen ik daarover ging nadenken maakte ik er een schilderijtje van. Met mijn projecten probeer ik de liefde voor de omgeving, de dieren en de planten en de liefde voor elkaar te laten zien. We kunnen elkaar wel gaan afmaken, maar wie wil dat? Uiteindelijk wil iedereen leven op en prettige manier. We hebben allemaal eigen keuzes en eigen wensen, dus laten we respecteren dat de een het net iets anders wil dan de ander en laten we voor ogen houden dat alles en iedereen het recht heeft op leven. Toen ik in sociale woningbouw kwam te wonen, kreeg ik te maken met een soort van toeslagenaffaire, waardoor ik opeens tienduizend euro schuld had. Dat hakt er wel in, ik ben er enorm van geschrokken. Opeens kon ik mijn kinderen niet meer bieden wat ik ze wilde bieden, zoals naar sport gaan. Alles wat ik verdiende werd me afgenomen. Daarom maakte ik dit schilderij, om te laten zien dat er heel veel liefde is in de maatschappij, maar soms is de kern heel liefdeloos en hard. Ik schilderde raderen, het systemische, dat veel stuk maakt. De liefde mag daar veel meer in komen. Ik vond het schokkend om die hardheid te ervaren, maar het gaf me ook kracht om dat om e draaien. Je kunt negativiteit omzetten in liefde, positiviteit en kracht om te werken aan datgene wat onze maatschappij nodig heeft.
Internationaal netwerk van ondernemende vrouwen
Na alle hobbels en pieken en dalen in mijn leven, besloot ik begin 2020 dat ik het anders wilde. Ik moet allereerst voor mijzelf kunnen zorgen, anders kan ik niet voor de maatschappij zorgen. Ik zocht coaching en zo kwam ik terecht in een internationaal netwerk van vrouwelijke ondernemers, die elk op hun eigen manier van betekenis willen zijn voor de maatschappij. Het mooie van zo’n netwerk is, dat je met elkaar de kracht kunt vinden om door te gaan. Het is belangrijk om vanuit het hart te werken en je passie niet te laten wegebben omdat het in de maatschappij nog niet gezien wordt. Dat is een belangrijke vraag: hoe krijg je waardering, ook in de vorm van financiële middelen om van betekenis te kunnen zijn. Niemand kan constant vanuit zijn passie werken. we kennen allemaal onze dalen. Daarom is dit internationale netwerk heel fijn. Ik spreek mensen uit Australië, uit Canada, uit Amerika, Denemarken, Duitsland, Slowakije. Vanmorgen had ik nog contact met iemand uit Oslo. Zij heeft verteld over de dingen waar zij tegenaan loopt. Ik heb verteld dat dit interview vandaag zou plaatsvinden en dat ik dat best wel spannend vond. Dan beuren we elkaar op. Gisteren sprak ik een onderneemster die even steun nodig had. Ik kon toen iets bijdragen door te laten zien dat zij belangrijk is voor mensen. Zij doet heel ander werk dan ik. Maar het zijn allemaal mensen die werken aan een gezonde wereld. Vrouwen die werken aan in je kracht staan, er zijn voor de ander, vanuit je gevoel werken, er zijn voor de kinderen, er zijn als vrouw, om het vrouwelijke leiderschap meer in deze wereld neer te zetten. Samenwerken, zorgen voor elkaar, zorgen voor de wereld.
De toekomst
Mijn toekomstdroom? Ik wil graag op een mooie manier mijn visie delen met andere mensen. Ik zou het liefst op een plek wonen zoals een earthship of een ecodorp, zodat ik de projecten die ik doe op een eigen locatie kan doorontwikkelen. Waar ik mensen kan uitnodigen om te laten zien hoe mooi het zou kunnen zijn, en hen uitnodigen dat weer verder te verspreiden over de wereld. Ik weet niet waar die plek is, maar dat die plek er komt dat weet ik wel. Mensen raken zo geïnspireerd. Ik heb hier in Delft het Aards Filmhuis georganiseerd, waar films over bewustzijn draaiden, bijvoorbeeld ‘The Seeds’ of ‘Normal is over’ of ‘Down to Earth’ of films over permacultuur. Het gaat over het onderwijzen van mensen hoe dingen anders kunnen en hoe je een betere samenleving kunt creëren. Het zijn heel belangrijke verhalen die laten zien wat er maatschappelijk gebeurt. Als dat bewustzijn er is, verwacht ik dat veel mensen op een andere manier in het leven staan. Dat het niet alleen gaat om onszelf, maar om het totaal. Een betere wereld kunnen we alleen samen bereiken.
In de rubriek ‘Lekker’ van de negende aflevering van Groene Verhalen maakt Alowieke Hollandse Hummus. Het recept werd ingezonden door Janneke van Dijk, abonnee van Groene Verhalen. “Het is te lekkker om niet te delen”, schrijft ze.Hieronder het recept.
Een lekkere, hartig-romige spread voor op je boterham.
De traditionele hummus wordt gemaakt van kikkererwten. Maar waarom niet eens een variant maken met peulvruchten van eigen bodem? In dit geval van capucijners.
De koolzaadolie heeft van zichzelf een heerlijk hartige smaak. We doen er niet te zuinig mee, want dit maakt de hummus lekker smeuïg. Een andere ingrediënt is het rookzout. Dit geeft een rijk, gerookt aroma aan je hummus. Je koopt het in de biowinkel en bij sommige drogisten.
Bereidingstijd: weken, koken en nawellen van de capucijners zo’n 12 uur; maken van de hummus 15 minuten.
Ingrediënten
265 gram gare capucijners – zelf gekookt of uit een potje 1 teen knoflook, gesnipperd flinke scheut koolzaadolie opgehoopte theelepel gedroogd bonenkruid – of een eetlepel fijngehakt vers bonenkruid eetlepel appelazijn halve theelepel (rook)zout peper uit de molen
Werkwijze
Kook je de capucijners zelf? Week dan 130 gram capucijners 6 tot 12 uur in ruim water en kook vervolgens gaar in 45 minuten of tot ze zacht zijn.
Laat de capucijners – ook die uit pot of blik – goed uitlekken en doe ze in een mengbeker.
Verhit een scheutje van de olie in een pannetje met dikke bodem. Fruit hierin de teen knoflook een of twee minuutjes op halfhoog vuur. De knoflook moet niet bruin kleuren. Voeg dit toe aan de capucijners en doe er ook de andere ingrediënten bij. Pureer het tot een gladde massa.
Proef of er nog een drupje azijn, peper of zout bij moet. En dan smeren maar!
Tip: Deze hummus is ook lekker op je zelfgemaakte pizza in plaats van mozzarella. Maak met een theelepel kleine hoopjes op de pizza nadat die uit de oven komt. Smikkelen en smullen!
Op maandag 9 augustus verscheen de muziekvideo Vleugelslag, een verhaal in zand en muziek voor alle “vermisten” in Wit Rusland (Belarus) en voor alle mensen die hen missen.
De negende augustus was precies een jaar na de omstreden verkiezingen in Wit-Rusland, waartegen grote protesten uitbraken. Er is al lange tijd veel oppositie tegen dictator Loekasjenko, die sinds 1991 aan de macht is en de oppositie met harde hand onderdrukt. In 1999 en 2000 werden in Wit-Rusland vier mannen opgepakt die bekend stonden als critici van de regering. Sindsdien is niets meer over hen vernomen. Op een plein in Eindhoven werden vier bomen geplant om hen te eren. Ieder jaar worden zij op 16 september herdacht. Voor de herdenking van 2020 schreven Fried Manders en Wendy Lina het lied Vleugelslag. De aanwezigen waren geraakt en vonden dat het lied een verdere verspreiding moest krijgen. Na een geldinzameling kon de muziekvideo worden gemaakt, met zandschilderingen van Rosa van der Vijver.
