Marjan Verhees is een boerendochter die op het land van de boerderij in het Brabantse Liessel een prachtige plek creëerde waar heel veel mensen gebruik van maken voor en scala aan activiteiten: het Eibernest.
Marjan Verhees komt aan hrt woord in de elfde aflevering van Groene Verhalen.
Het begon ooit als varkenshouderij met 1100 varkens, maar nu zijn er nog maar twee varkens over: Truike en Ties, moeder en zoon. Het zijn Hongaarse wolvarkens, mangalitza, en ze mogen blijven als ‘belevingsvarkens’, zodat bezoekers kunnen ervaren dat een varken meer is dan een hamlap, dat een varken een persoonlijkheid is.
Het Eibernest ontstond geleidelijk nadat vijftien jaar geleden het Netwerk Alternatieve Reizigers (NAR) op de boerderij in Liessel neerstreek voor een ‘NAR-Gathering’, een bijeenkomst met woonwagens en een tentenkamp, kampvuren, muziek, interessante gesprekken, bijzondere mensen. Ook de bekende zanger Armand gaf acte de présence. Marjan was onder de indruk van die groep vrijbuiters, oude hippies en anarchistisch volk “en dat op ons land!”
Een van de narren maakte een tekening hoe hij het terrein voor zich zag, met een plek voor samenkomst, een zweethut en een amfitheater.
Naderhand werd Het Eibernest een stichting. Het Eibernest kreeg vorm op een plek waar voorheen mais stond. “We missen nu de opbrengst van de mais, maar ik verwachtte dat dat wel goed zou komen met opbrengst in een andere vorm. Misschien niet zozeer in financiën, maar dat je de weelde deelt. Dat is een permacultuurprincipe. En voor mij wordt het ook steeds leuker. Ik heb hier heel veel mensen verzameld”.
Inmiddels is er nog een project neergestreken op de plek van het Eibernest: de biologische tuin van de Peelconnnectie. Roel ten Hove en Jeroen van Keulen runnen de tuin met hulp van mensen die een grotere afstand tot de arbeidsmarkt hebben. Ze maken elke week zo’n dertig groentepakketten voor klanten in de omgeving. Iedereen heeft zijn taak.
Het werk buiten in het groen doet de mensen goed en daar komt steeds meer erkenning voor, vertelt Roel ten Hove. “Gewoon terug naar af. Ik ben gestopt met mijn werk in het ziekenhuis en we zijn begonnen in de Mariapeel met een keet en verder helemaal niks. Dat was de beste stap die ik ooit maakte.”
Marjan Verhees heeft haar wortels in de reguliere landbouw. “Vroeger stond ik in een café te praten over voerconversie, hoeveel voer je in een varken moet stoppen om er vlees uit te halen. Ik kan me dat nu helemaal niet meer indenken.”
Een ernstige persoonlijke crisis, een ongeluk, bracht haar tot het inzicht dat haar leven anders moest en ze dook in het alternatieve circuit. Ze leerde dat contact met de natuur, wandelen, tuinieren en werken met je handen in de grond, heel goed is voor een mens. “Wat wordt ook steeds meer wetenschappelijk aangetoond. Er is een groene beweging in de zorg en in de psychiatrie. Er landen hier regelmatig mensen die burn-out zijn. Maar we zijn geen hulpverleners, dus na een tijdje moeten mensen ook weer verder.”
“Permacultuur is de paraplu over het geheel, hoewel je het niet ziet. Mensen verwachten bij het woord permacultuur soms een kruidenspiraal of hugelbedden of een volgroeid voedselbos. Maar wij passen permacultuur op allerlei terreinen toe, ook op sociaal gebied: de weelde delen, meedoen aan een alternatief geldsysteem. Het komt ook terug in de biodiversiteit op het terrein en we werken met verschillende lagen beplanting. En overal groeit hier eetbaar spul, denk ook aan onkruid, dat zijn geweldige planten.”
Links
Het Eibernest
Netwerk Alternatieve Reizigers (NAR)
De Peelconnectie
Hongaarse Wolverkens
Armand
Permacultuur
