Categorieën
Interview

Mogen doen waar je blij van wordt

Laura Vegter gaf een wending aan haar leven na een grondige zoektocht naar nieuwe mogelijkheden. Ze besloot er een boek over te schrijven, ook om anderen te helpen die een soortgelijk verlangen hebben. De beginvraag was ‘Hoe word ik een groene pionier’. De rode draad in het boek werd uiteindelijk ‘Waar gaat je hart van zingen’.

Het interview met Laura Vegter is te beluisteren in de derde video ‘Groene Verhalen’ die op 1 maart verscheen. Een samenvatting door Dick Verheul volgt hieronder.

Ik wilde het anders

Ik woon al meer dan twintig jaar in Amsterdam en ik werkte al tien jaar bij dezelfde werkgever waar ik het erg naar mijn zin had. Maar ik zat de hele dag binnen, achter de computer. Ik sleepte me er naartoe. Als ik dan thuis kwam, kostte het moeite om te landen. Ik kwam er achter dat ik veel meer een natuurmens ben.

Het kostte tijd voordat er uiteindelijk iets sterkers in mij naar boven kwam, een soort leeuw, die zei: als je zo ongelukkig bent, dan gaan we jou hier uit halen. En zo nam ik ontslag, hoewel ik eigenlijk heel erg van veiligheid en structuur houd. maar het gevoel dat ik er uit wilde was nu sterker.

Op zoek naar een leven in verbinding met de Aarde

Leven met de Aarde, met de natuur, in contact met de elementen, dat wilde ik gaan zoeken, waarbij leven en werken meer een zou worden. Maar ik wist niet zo goed hoe ik dat voor elkaar moest krijgen. Ik besloot mensen te gaan interviewen die mij zouden kunnen inspireren. En dan vooral ook de vraag stellen hoe hij of zij daar is gekomen.
Een jaar lang probeerde ik mijn draai te vinden en toen had ik het geluk dat ik iemand ontmoette, een uitgever, die tegen mij zei: “Je zou ook kunnen beginnen een boek te schrijven, waarom doe je dat niet?” Toen viel ik even stil maar begon ik ook te stralen. En zo besloot ik groene pioniers te gaan bezoeken en naar plekken te gaan waar die wonen. Ik voelde dat ik voeding nodig had van mensen die hetzelfde willen als ik.

Leren van anderen

Zo ontstond uiteindelijk het boek Naar de Aarde. Ik hoopte dat het boek anderen zou kunnen helpen die ook zo’n verlangen hebben, maar zich vast voelen zitten.
De eerste persoon die ik interviewde, Rowin Snijder, leerde me dat ik moest uitvinden waar ik blij van word. Ga dat maar doen, daarna dienen zich waarschijnlijk vanzelf meer mogelijkheden aan, zei hij.
Ook Bob Radstake van het Living Village Festival vond ik heel fijn om mee van gedachten te wisselen. Hij durft los te laten en gelooft in een project dat heel sprookjesachtig klinkt, maar waar hij toch heel veel mensen in mee krijgt. Hij moedigt mensen aan om het leven te gaan leven dat bij hen past. Hij zegt: mensen denken dat ze heel veel moeten, maar je moet eigenlijk helemaal niks. Je hebt de vrijheid je eigen leven vorm te geven.

Een stap naar een natuurlijker leven

Sinds ik met mijn boek naar buiten treed, geeft mij dat heel veel kracht, maar tegelijk realiseerde me dat ik ook als schrijver nog steeds heel veel achter de computer zit. Nu heb ik een plek gevonden waar ik me erg thuis voel, de Hof van Moeder Aarde. Ik heb daar nu een caravan. Weinig luxe en soms wat spartaans, maar dat geeft mij juist kracht, je komt als mens meer op de Aarde en in contact met de natuur. Ik voel me daar heel levendig bij en ik ontmoet er gelijkgestemden, mensen die ook op zoek zijn, een ander pad durven inslaan en risico’s durven nemen.
Mijn vertrouwen in de toekomst wordt steeds groter. En ik luister meer naar wat goed voelt voor mij. In het begin was ik braaf zo vroeg mogelijk met werkachtige dingen bezig, nu ga ik ik vaker eerst naar buiten om een wandeling te maken of yoga te doen of te mediteren. Ik vertrouw meer op mijn eigen ritme.
Laatst probeerde ik hoe het is om met blote voeten in de sneeuw te lopen. Daar word ik dan blij van.

Waar je hart van gaat zingen

De beginvraag van mijn boek was ‘Hoe word ik een groene pionier’. Maar ik kwam er achter dat daar nog iets aan vooraf gaat: durven en mogen doen waar je blij van wordt.
Tijdens mijn zoektocht kwam ik Li An Phoa tegen, en ze zei: “Als iedereen doet waar zijn of haar hart van gaat zingen, dan komt er vanzelf meer liefde in de wereld.”
Dat was precies waar mijn onderzoek over ging: mijn eigen leven meer in harmonie brengen met mijn omgeving en tegelijk iets betekenen voor de samenleving.
De vraag ‘Waar gaat je hart van zingen’ vind ik heel belangrijk. Het is de rode draad geworden van mijn boek. Ik zou dat iedereen gunnen: de rust en de ruimte krijgen om te voelen waar je werkelijk blij van wordt.
In de moderne wereld moet alles snel en efficiënt en goedkoop, maar wat zou er gebeuren met de wereld als we onszelf wat meer ruimte zouden geven.
Het is tijd om te veranderen, dat zie je aan alles. We kunnen op een natuurlijker manier met elkaar en met de natuur samenleven.

Laura Vegter: Naar de Aarde. Hoe word ik een groene pionier. Trophonios Publishing, oktober 2019. ISBN 9789491728341. Prijs: € 20,-.

Links

Website ‘Naar de Aarde’

Boek bestellen

Hof van Moeder Aarde

Categorieën
Interview

Nieuwe verhalen vertellen en ze daarna waarmaken

Erik Groen is activist, organisator, katalysator, uitvinder, muzikant en een van de bewoners van het ecodorp Ppauw in Wageningen. Dick Verheul bezocht hem daar op een vrijdagmiddag in januari voor de tweede aflevering van Groene Verhalen. Een gesprek over praktische oplossingen voor grote wereldproblemen.

Door Dick Verheul

„We zijn hier in Ecodorp Ppauw, noem het een natuur-occupy, eco-broedplaats, speelruimte. We zijn bezig met composteren, stroom maken, water zuiveren en meer.
Zes jaar geleden eindigde een demonstratie ten behoeve van de culturele rafelrand in het bos. We zijn daar soep gaan eten en we zijn er niet meer weggegaan. We hebben dat nog moeten betwisten met de politie, maar dat was een goede test om ons verhaal scherp te krijgen.
Het werd een actiekamp, we leerden boomklimmen. hutten bouwen, een composttoilet maken.
Nu is er ook een groepsaccommodatie, dus als mensen willen ervaren hoe het is om off-grid te wonen in een ecodorp, dan kan dat.
De Aarde is niet van ons, maar wij doen nu zo verantwoord mogelijk met deze plek.”

Off-grid leven

„Eigenlijk ben ik meer van ‘samenvoorzienend’ zijn. Dat je met een dorp of niet te grote stad met elkaar de voorzieningen in stand houdt. Maar hier op Ppauw wonen we off-grid, niet aangesloten op het net, en dat maakt je heel erg bewust. Je kunt er van genieten dat er weer water is, dat is heel fijn.
Een ander effect van off-grid is, dat je niet meedoet met de verspilling en vervuiling. Je kunt met een schone lei beginnen.
Off-grid leven betekent ook dat je meer met de seizoenen mee leeft. ’s Zomers is er overvloed, maar in de winter is er weinig stroom en dan ben je wat zuiniger. Dat is ook wel een mooi effect.”

Medestanders vinden

„Hoe je gelijkgestemden vindt? Gewoon dingen gaan doen. Bijvoorbeeld een actie ‘wij willen een voedselbos’. We hebben dat aangekondigd in de krant en daar komen dan een paar mensen op af en het is gewoon heel leuk om een paar nieuwe mensen tegen te komen.
Dus doe iets en verspreid een uitnodiging. Mensen moeten je kunnen vinden en wees gastvrij.
In Wageningen kunnen ideële organisaties een gratis standplaats krijgen op de markt. We hebben dat ooit als podium gebruikt om over transitie-initiatieven te praten. We hebben ook een transitie-festival en transitie-teatime en andere dingen verzonnen die in de stad waren. Leuke initiatieven gebeuren vaak aan de randen van de stad. De mensen in de stad komen dat niet tegen, daarom gaan we met onze rafelrand de stad in.
Je kunt dat op verschillende manieren doen. Het makkelijkst is het, om het gewoon te doen. In Nederland geldt: zolang je geen klachten veroorzaakt kan je het gewoon blijven doen. Als je dat in je achterhoofd houdt kan er heel veel.”

Nieuwe verhalen en een nieuwe naam

„Het gaat mij er om nieuwe verhalen gangbaar te maken. Bijvoorbeeld het verhaal dat we alle welvaart eerlijk verdelen en de ecosystemen ondersteunen, Dat is iets wat we makkelijk kunnen. Als we een complexe maatschappij zoals de onze kunnen handhaven, dan moet zoiets simpels als ‘alles eerlijk delen’ en het ecosysteem helpen, in vijf jaar kunnen lukken. Maar iemand moet dat zeggen, en daarom kan het zinnig zijn om te zeggen: wij in Wageningen zijn begonnen.
Over honderd jaar zijn we allemaal dood. Als we nu een beeld hebben hoe de wereld er dan uit zou kunnen zien, dan kunnen we stapje voor stapje aan de slag. Het begint er dan mee dat je het verhaal verzint en vertelt hoe de wereld over honderd jaar kan zijn en laten zien hoe makkelijk het is.
Dat is wat ik nu doe. Ik ben niet hard aan het werk om mijn pensioen op te bouwen, ik ben hard aan het werk om er voor te zorgen dat er tegen die tijd nog een leuke leefbare wereld is.
Veel mensen kunnen niet meer aan de slag omdat hun werk door robots of computers is overgenomen. Die kunnen helpen voedselbossen aan te planten. Dat is gezellig, je bouwt een gemeenschap op en maakt vrienden, je hebt het gevoel iets zinnigs te doen, het is goed voor je gezondheid want je bent lekker buiten bezig, je helpt Moeder Aarde een handje… De oplossing is gewoon te simpel voor woorden. Met simpele technieken kun je grote wereldproblemen oplossen.

Nog een goeie om de wereld te veranderen: laten we allemaal een nieuwe achternaam of tussennaam verzinnen. Ik heet Groen, en kijk eens wat voor effect dat op mij heeft. Laat mensen een naam kiezen uit de natuur van iets wat ze indrukwekkend vinden. Als je olifanten gaaf vindt, dan heet je Olifant. Als dat deel van je identiteit is, zul je respectvol met olifanten omgaan en bijvoorbeeld geen ivoor kopen. Dat lijkt me de goedkoopste oplossing voor de wereldproblematiek, iedereen een nieuwe naam geven.”

Kinderen op bezoek

„Af en toe komt er een klasje met kinderen langs. Dan zitten ze in de tipi en dan vertellen ze hoe ze de toekomst voor zich zien. Hun beeld is echt heel somber, doomy gloomy. Dat is echt niet leuk om te merken.
Maar dan gaan we een vuurtje maken, ik vertel een verhaal en dan zien ze dat wij in dingen geloven en het ook doen. En dan zie je de kinderen, inclusief de begeleiders en juffen weer helemaal stralen. Ze leven op. Je kan ook iets doen!
Dus heb je een klas kinderen of volwassenen, laat ze hier langs komen. We regelen wel wat.
Laatst hebben we op een school duurzaam bouwen gedaan. Die kinderen hebben zich helemaal uitgeleefd. We hebben ze laten lemen, ze hebben appeltjes gebakken in de oven, in het bos gespeeld, een rondleiding gekregen. En ik heb gezegd dat ze gerust terug mogen komen, en neem dan je papa of mama mee.
Misschien zijn er een paar kinderen bij die dit heel leuk en fijn vinden. Over tien jaar bepalen zij hoe het gaat in de wereld, dus dat is echt een kortetermijninvestering.”

Links

Ecodorp Ppauw

Groen Innovaties