Categorieën
Afleveringen

Aflevering 26 – April 2023

We gingen naar Amersfoort voor een bezoek aan De Nieuwe Graanschuur. Het is een bijzondere winkel op minstens drie terreinen, waarvan het stempel ‘biologisch’ er slechts een is. Luister naar winkelier Abel Hertzberger, die via acties tegen kernenergie en projecten voor vrede en verzoening terechtkwam bij de winkel die mensen de kans geeft op een groene manier boodschappen te doen. Verder in aflevering 26 de oproepen en gedichten van Els de Groen en Greetje Salima. Productie en presentatie Dick Verheul.

Groene Verhalen is een maandelijkse video en daaraan gekoppeld een website en een elektronische nieuwsbrief. Groene Verhalen is een initiatief dat mensen bij elkaar wil brengen die de wereld mooier willen maken. Denk aan een duurzame manier van leven, geluk brengen in het leven van anderen, de vrede in de wereld bevorderen, ruimte geven aan de natuur en op een verantwoorde manier omgaan met de rijkdommen die de Aarde biedt, eerlijk delen, rechtvaardigheid en solidariteit.

Neem een abonnement op de nieuwsbrief voor een euro per jaar.

Bekijk ook de andere afleveringen.

Aflevering 26 als podcast

Wie genoeg heeft aan geluid kan de aflevering hieronder beluisteren, bijvoorbeeld tijdens een lange treinreis of ’s avonds in bed.

Categorieën
Nieuws

Links bij aflevering 25

In aflevering 25 van Groene Verhalen komen verschillende publicaties en organisaties aan de orde. Hieronder de links.

Alowieke.blog – Elke week een nieuw verhaal om te lezen of te beluisteren in het Nederlands en in het Engels.

Hebben mollen weet van zonsondergangen? De dichtbundel van Els de Groen, waaruit zij regelmatig gedichten voordraagt in Groener Verhalen.

Het boek Langs Kantelende Wegen Het boek dat Alowieke schreef tijdens haar tocht met het Rijdende Verhalenhuis door Friesland.

Extinction Rebellion Landbouw Regenereren kun je leren! Download hier de plantleiding.

Ecocamping De Swetteblom De plek waar Alowieke het verhalenpad aanlegt. ’s Zomers kun je er ook kamperen.

Hoe kun je de lucht bezitten? Het boekje met de toespraak van opperhoofd Seattle, toen de blanken zijn land wilden kopen. Het boekje is tijdelijk uitverkocht, maar teweedehands nog wel te vinden.

Survival International Een internationale organisatie die zich inzet voor de inheemse volkeren. En dat is hard nodig. Steun kan via een Nederlandse bankrekrekening.

Reclaim the Seeds Zadenruilbeurs in Amsterdam en op andere plaatsen. Met een interessant inhoudelijk programma.

Categorieën
Oproepen

Oproepen maart 2023

Vind gelijkgestemden in je eigen omgeving om iets te ondernemen, van een eetclub tot een woongroep en van een boswandeling tot de aanleg van een voedselbos. Stuur oproepen in, om mensen in je omgeving te vinden om samen de wereld wat mooier te maken.

Zeep uit een pompje?

Op de website van Werfzeep staat een interessant artikel over de voor- en nadelen van een handzeeppompje in vergelijking met een gewoon stukje zeep. Het zeepje komt als beste uit de bus.
Een blok vaste zeep is minstens zo hygiënisch, net zo makkelijk én veel duurzamer!
www.werfzeep.blog

Cursus Voedselbos 25 en 26 maart

Over het hoe en waarom van voedselbossen, ontwerpprincipes, bodem en ecologie, beplanting en soortenkeuze vindt in maart een weekendcursus plaats op het Land van Aine. Het is een combinatie van theorie en praktijk, met waarnemingsoefeningen, bodemonderzoek, ontwerpmethoden en aanplanten. Speciaal thema is strokenteelt en agroforestry principes. Met begeleiding door permacultuurontwerpers en -docenten: Bouwie Greenman (oerboer bij Eetbaar Groen.nu) en Monique Wijn (De Godin, eetbaar landschap).
ecodorplandvanaine.nl

Werken in de tuin van Vlierhof

Vlierhof is een kleinschalige ecologische woongemeenschap, met een boomgaard, groentetuin en een grote kas, niet ver van Nijmegen, net over de Duitse grens. De bewoners hoeden de prachtige plek met veel liefde. Regelmatig komen er vrijwilligers voor een kortere en soms langere periode naar Vlierhof. Momenteel is Vlierhof op zoek naar mensen die bijvoorkeur wekelijks op maandag en/of vrijdag willen helpen en samen leren in de tuin.
www.vlierhof.org

Vredesfilm voor het onderwijs

De vredesorganisatie Onkruit vergaat niet maakte een mooie documentaire over de roemruchte antimilitaristische actiegroep Onkruit die zich roerde in de jaren tachtig. Er is belangstelling om de film te vertonen in het onderwijs. De mensen van Onktruit Vergaat Niet overwegen om een lespakket te maken. Wie daar ervaring mee heeft of er wel aan mee wil werken, kan contact opnemen!
onkruitvergaatniet.nl

Zaden lenen in de zadenbibliotheek

In maart gaan veel Zadenbibliotheken weer open en er kwamen nieuwe zadenbibliotheken in Utrecht, Woerden en Schiedam. Je kunt er gratis zaden lenen en ruilen. De zaden die je leent, zaai je in je tuin. Van de planten die opkomen laat je de mooiste plant bloeien én zaad maken. Dit zaad verzamel je en laat je drogen. En dan breng je het terug naar de zadenbieb. Er zijn zadenbibliotheken in heel Nederland.
zadenbibliotheeknederland.nl

Creatieve mensen gezocht

Voor Groene Verhalen komen we graag in contact met creatieve mensen die in woord en beeld vorm geven aan de idealen waar Groene Verhalen voor staat. Laat eens iets horen via info(at)groeneverhalen.nl

Oproepen inzenden

Bovenstaande oproepen zijn te horen in Groene Verhalen aflevering 25. Meer oproepen lees je in de Nieuwsbrief. Heb je zelf een oproep, stuur die dan in per e-mail naar info(at)groeneverhalen.nl

Categorieën
Interview

“Als ik een worm zie, geeft me dat hoop”

“Daar ben ik geland.” Leunend over het hek wijst Alowieke van Beusekom naar een hoek van het naastgelegen weiland, waar een bosje groeit. “Ruim twee jaar geleden ben ik met mijn rijdende huis het veld opgereden. Ik moest keihard rijden, anders zou de mover wegslippen, met die kleine gladde wieltjes. Ik ben doorgereden tot de hoek, waar een bosje is. Ik wilde echt achter dat bosje staan, want het waait hier heel hard. Op die plek ben ik gestopt en daar ben ik gebleven. En daar zakken de wielen langzaam de grond in.”

Zij kreeg bekendheid met de reis die zij in 2019 maakte met haar Rijdende Verhalenhuis. Zij verzamelde onderweg verhalen van de mensen die zij ontmoette en daaruit ontstond het boek Langs kantelende wegen. Maar nu is haar reis gestopt.

Stilstand is vooruitgang

“Op internet lijkt het alsof mijn woonwagen voor eeuwig blijft rondrijden. Maar ik ben allang aan een ander leven begonnen, terwijl het oude leven virtueel lijkt door te gaan en toegejuicht wordt. Na de reis met mijn wagen kies ik er nu voor om wortels te maken. Ik wil me verbinden met het land, dat is in deze tijd heel belangrijk. Ik had met dat reizen door kunnen gaan, maar het kost accu’s, energie en het is een heel onrustig leven.
Ik ben er bij gebaat om nu een plek te zoeken om voedsel te verbouwen en de bodem te verbeteren. En de Aarde is daar ook bij gebaat. Er was een tijd dat we zeiden: rust roest, maar nu is het tijd voor stilstand. Er is veel te veel beweging, het lijkt in een hyperstand te zijn geraakt.
Er zijn politieke keuzes nodig, maar als daarnaast honderdduizenden mensen besluiten daar niet meer aan mee te doen, kan er iets veranderen. Je bent niet machteloos, je kunt ook zelf stappen zetten.
Zoals deze plek, waar ik nu ben, en waar ik van de boer drieduizend vierkante meter grond in beheer heb gekregen. Dat is iets wat ik echt bereikt heb.

Een verstopbosje voor de hazen

Het land dat ik bewerk is een lange strook van ongeveer 120 meter lang en twintig of dertig meter breed. De helft is voor de dieren. Ik heb hier verschillende soorten wilgen geplant, die op verschillende tijden bloeien, waar de bijen profijt van hebben. Het wordt een verstopbosje, voor vogels en voor hazen. Er wordt hier in de omgeving elk jaar gejaagd en dan hebben de hazen hier een plek om te schuilen in deze meedogenloze vlakte waar nauwelijks schuilplaatsen zijn. Sinds twee jaar mogen de jagers hier niet meer op het land van de boerderij komen.
In de wilgen vinden ook honderden kleine beestjes een thuis en andere dieren kunnen daar weer van smikkelen. Op zo’n klein stukje kun je heel veel doen.
Ik was bij een conferentie van de Toekomstboeren en daar vond ik een sticker van Extinction Rebellion Landbouw. Ik ging op hun website kijken en zag daar een uitgebreide handleiding ‘Regenereren kun je leren’. Hoe je in je eigen buurt, op een stukje onbetekenende grond iets kan beginnen, samen met anderen. Als ik in de stad woonde, dan had ik dat ook gedaan. Maar ik zit nu hier. Op het platteland is alles uitgestrekter, dus het duurt langer om het naar je toe te trekken.

Een worm geeft hoop

Op het mens- en dierenstuk van het land dat ik bewerk zie je wat zwarte hoopjes grond. Daar ga ik komende lente zaaien: wilde peen, twaalfjarige luzerne, Met hun lange wortels gaan die de stijve klei breken en er meer leven in brengen. Dit land is al decennia lang hooiland. Het is niet geploegd, dus het is mooie grond. Maar er is altijd van af gehaald, er is nooit koolstof, humus. bij gekomen, De humuslaag is maar dun, daaronder is het grijze zeeklei, zo stijf als oude kaas. Daar moeten die plantenwortels dan doorheen.
Het is trouwens verbazend dat je zelfs in die grijze zeeklei nog hier en daar een piepklein roze wormpje ziet zitten, die daar toch nog iets kan. Dat geeft hoop. In alle grond die niet helemaal kapot gereden is, kan je meestal wel weer iets mee beginnen, als je maar geduld hebt.
Elke keer als ik wormpjes zie, krijg ik weer hoop. Vroeger dacht ik dat er maar een soort worm was, maar dat klopt niet. Er zijn heel veel soorten. er zijn hel klein roze wormpjes en hele dikke grijze slome wormen, die heel diep zitten. En dan zijn er helder roze wormen, van die mestwormen, die zich heel snel vermeerderen.
Als ik een worm op het fietspad zie liggen, dan red ik die altijd.

Het verhalenpad: niet te snel gaan

Op het bordje bij de ingang van het landje staat dat het een verhalenpad is. Hier groeien verhalen. Die verhalen zijn niet per se voor mensen. Mensen denken dat soms wel: de verhalen die hier zijn, die zijn voor mij. Dat kan, maar dan wel met gepaste bescheidenheid. Geen verhalen naar je toe graaien. Dat gebeurt wel Erens. Dan heb je een heel mooi stukje vermolmd hout gevonden met wat beestjes erin, en dat leg ik dan ergens neer. Een voorbijganger denkt dan soms: dat is mooi, dat wil ik hebben. Maar nee, dat blijft daar liggen, wat dat is het verhaal. Het is een verhaal, omdat jij op het pad blijft en er naar mag kijken. Een pad is er niet alleen om je schoenen netjes te houden of omdat de juf het zegt. Een pad is er, om de rest van de bodem en de beestjes en de natuur een kans te geven in dit overbevolkte landje. En vanaf het pad kun je ook heel veel zien, als je maar niet te snel gaat. Af en toe zal ik vast en zeker mensen meenemen om dit te laten zien. Maar ik ben ook heel blij dat dit stukje met rust gelaten wordt. Zeker als het straks broedtijd wordt, dan hoop ik dat hier heel veel vogeltjes gaan broeden.

Het mensenstuk

Het voorste deel van het pad is het mensenstuk. Hier wil ik zoveel mogelijk verschillende dingen laten groeien die ook eetbaar zijn. Ik wil vooral diversiteit, hoewel ik nu in de kas 120 bloemkoolplantjes heb ingezaaid. Maar die zie ik vooral als een middel om te ruilen, want ik wil zoveel mogelijk verschillende dingen. Ik hoop daar een netwerk voor te vinden, van mensen die ook willen ruilen. Het ruilcircuit in het Noorden lijkt een beetje stilgevallen, ik denk door de coronatijd. Ik wil wel proberen er weer wat leven in te blazen.

Verbonden zijn met de Aarde

Ik lees veel over inheemse volkeren. Inheems leven betekent verbonden zijn met de Aarde en wat daar op leeft op de plek waar je bent. Dus je scheidt je er niet van af, maar je maakt er deel van uit. Onze westerse samenleving is daar heel ver van af geraakt. Zelf heb daar van jongs af aan heel veel bij gevoeld. Toen ik vijftien was las ik het boekje ‘Hoe kun je de lucht bezitten’. Ik heb me toen ook verdiept in Aboriginals en andere volkeren. En elke keer werd ik weer geraakt door de onzelfzuchtigheid waarmee hun land werd beschermd en gekoesterd. Niet ‘dit is van mij’ maar ‘dit hoort bij ons’. Zo heb ik dat ook altijd gevoeld.
Biologische landbouw is hartstikke goed, maar er komen nog stappen achteraan: dat het ooit geen commercieel model meer is, maar dat het echt bedoeld is om ons te voeden. Inheemse volkeren kunnen ons daar heel veel in leren.

Op de bodem van de Middelzee

Ik ben nu in Friesland. Dit was vroeger zeebodem, de Middelzee. Bossen hebben hier nooit gestaan. Alles wat hier begint is een pionierslandschap. Elzen en wilgen horen hier thuis, in kleine bosjes. En verder is het weide, weidevogels. Boeren hebben hier eeuwenlang samengeleefd met die weidevogels. Dat was echt een band, de een voedt de ander.
De boeren deden aan eierenzoeken. Nu denken ze: dat is slecht. Maar er zat een heel ander verhaal achter. want de kieviten en de grutto’s broeden niet tegelijk. Door de eieren te rapen van de kieviten, die eerder waren, moesten die met een tweede legsel beginnen. En op dat moment waren de grutto’s ook aan het broeden. En met elkaar waren ze sterk genoeg om de roofvogels tegen te houden. Dus door de hand van de mens hielpen ze de vogels juist om meer jongen groot te brengen. En de mensen konden de eieren eten, daar waren ze ook bij gebaat, zeker na de winterperiode.
Dat soort verbanden tussen mens en natuur moeten we weer herstellen. Daar zijn inheemse volkeren erg goed in.

Links

Het boek Langs Kantelende Wegen

Categorieën
Afleveringen

Aflevering 25 – Maart 2023

Ze streek neer in Friesland om zich te verbinden met de mensen en het land. Daarbij neemt Alowieke van Beusekom graag een voorbeeld aan inheemse volkeren. Stilstand is vooruitgang in het algemeen belang.
Verder in aflevering 25 de oproepen en gedichten van Els de Groen, Ellen Kool en Greetje Salima.

Groene Verhalen is een maandelijkse video en daaraan gekoppeld een website en een elektronische nieuwsbrief. Groene Verhalen is een initiatief dat mensen bij elkaar wil brengen die de wereld mooier willen maken. Denk aan een duurzame manier van leven, geluk brengen in het leven van anderen, de vrede in de wereld bevorderen, ruimte geven aan de natuur en op een verantwoorde manier omgaan met de rijkdommen die de Aarde biedt, eerlijk delen, rechtvaardigheid en solidariteit.

rechtvaardigheid en solidariteit.

Neem een abonnement op de nieuwsbrief voor een euro per jaar.

Bekijk ook de andere afleveringen.

Aflevering 25 als podcast

Wie genoeg heeft aan geluid kan de aflevering hieronder beluisteren, bijvoorbeeld tijdens een lange treinreis of ’s avonds in bed.

Categorieën
Muziek

Mens durf te leven

Groene Verhalen 24 besluit met het lied Mens Durf te Leven. Het werd in 1917 geschreven door Dirk Witte en het is door vele artiesten gezongen, onder wie Louis Pisuisse, Ramses Shaffy, Wende en Huub van der Lubbe.

De strekking: bepaal zelf hoe je wilt leven. “Je kop in de hoogte, je neus in de wind. En lap aan je laars wat een ander ervan vindt”.

Mensen die duurzaam willen leven zullen vaak wel iets herkennen in de tekst. Wie consequente keuzes maakt krijgt vaak kritiek van mensen die het wat minder nauw nemen met hun verantwoordelijkheden.

Mens durf te leven

Je leeft maar heel kort, maar een enkele keer
En als je straks anders wilt, kun je niet meer
Mens durf te leven
Vraag niet elke dag van je korte bestaan:
Hoe hebben m’n pa en m’n grootpa gedaan?
Hoe doet er m’n neef en hoe doet er m’n vrind?
En wie weet, hoe of dat nou m’n buurman weer vindt?
En – wat heeft ‘Het Fatsoen’ voorgeschreven?
Mens, durf te leven!

De mensen bepalen de kleur van je das
De vorm van je hoed, en de snit van je jas
En – van je leven
Ze wijzen de paadjes, waarlangs je mag gaan
En roepen ‘o foei!’ als je even blijft staan
Ze kiezen je toekomst en kiezen je werk
Ze zoeken een kroeg voor je uit en een kerk
En wat j’aan de armen moet geven
Mens, is dat leven?

De mensen – ze schrijven je leefregels voor
Ze geven je raad en ze roepen in koor:
Zo moet je leven!
Met die mag je omgaan, maar die is te min
Met die moet je trouwen – al heb je geen zin
En daar moet je wonen, dat eist je fatsoen
En je wordt genegeerd als je ’t anders zou doen
Alsof je iets ergs had misdreven
Mens, is dat leven?

Het leven is heerlijk, het leven is mooi
Maar – vlieg uit in de lucht en kruip niet in een kooi
Mens, durf te leven
Je kop in de hoogte, je neus in de wind
En lap aan je laars hoe een ander het vindt
Hou een hart vol van warmte en van liefde in je borst
Maar wees op je vierkante meter een Vorst!
Wat je zoekt, kan geen ander je geven
Mens, durf te leven!

Categorieën
Oproepen

Oproepen februari 2023

Vind gelijkgestemden in je eigen omgeving om iets te ondernemen, van een eetclub tot een woongroep en van een boswandeling tot de aanleg van een voedselbos. Stuur oproepen in, om mensen in je omgeving te vinden om samen de wereld wat mooier te maken.

Afval rapen met de app Helemaal Groen

Willie Jacobs, abonnee van Groene Verhalen, is sinds kort actief als ZAPPER, oftewel zwerfafvalpakker in zijn eigen woon- en leefomgeving in het Brabantse Bergeijk. Hij maakt daarbij gebruik van een app op de telefoon, waarop je kunt bijhouden hoeveel kilometer je zwerfafvalvrij hebt gemaakt en je kunt ook zien hoe andere deelnemers het doen. Afval oprapen zonder app kan natuurlijk ook, maar meten is weten: vorig jaar maakten de deelnemers gezamenlijk ruim 220 duizend kilometer afvalvrij. De app heet Helemaal Groen en hij is gratis te downloaden. helemaalgroen.nl

Cursus Ecodorp opzetten op Land van Aine

Ecodorp Land van Aine begon in 2012 als initiatiefgroep. Zes jaar later kregen ze akkoord en een ecodorp-bestemming op een terrein in Ter Apel. Inmiddels ‘wonen’ ze met 35 mensen op dit terrein. Zaterdag 25 maart geven ze een cursusdag voor ieder die wil leren van hun ervaringen, valkuilen, tips en tops. ecodorplandvanaine.nl

Protest tegen de oorlog

Al ruim een half jaar komt iedere maandag een groep mensen bij elkaar voor de Russische Handelsvertegenwoordiging, Museumplein 13 tot 15 in Amsterdam. Ze zien de oorlog in Oekraïne als een brute daad van agressie. “De vele doden en gewonden, verwoeste gebouwen, mensen op de vlucht en in schuilkelders vervullen ons met afschuw,” zeggen ze. “Deze oorlog moet onmiddellijk stoppen!” Iedereen is welkom om zich aan te sluiten. www.stopdeoorlogamsterdam.nl

Samen het strand opruimen

Van 1 tot en met 15 augustus gaan grote groepen vrijwilligers op pad om de héle Noordzeekust op te ruimen. Zwerfafval op stranden en in zee is nog altijd een groot probleem. Hoewel de Noordzee de afgelopen jaren steeds schoner wordt, moet er nog veel gebeuren voor een écht schone zee. Je kunt je alvast aanmelden om mee te helpen. www.noordzee.nl

Festival voor wereldversleutelaars

Van 24 t/m 26 februari vindt het jaarlijkse festival 2.Dh5 plaats, een ontmoeting voor de uitwisseling van radicale ideeën, strategieën en praktijken door groepen aan de basis, collectieve projecten en directe actiecampagnes in Nederland en daarbuiten. Je kunt meedoen met honderden andere wereldversleutelaars om te leren en te ontleren, solidariteit te versterken en bij te dragen aan elkaars strijd, op weg naar een nieuwe en betere wereld gebaseerd op vrijheid en solidariteit.
www.2dh5.nl

Muzikanten gezocht

Voor Groene Verhalen zijn we op zoek naar muzikanten die eigen muziek maken die zou kunnen passen in Groene Verhalen. Ben je zo’n muzikant of ken je er een? Stuur eens een e-mail. info(at)groeneverhalen.nl

Oproepen inzenden

Bovenstaande oproepen zijn te horen in Groene Verhalen aflevering 24. Meer oproepen lees je in de Nieuwsbrief. Heb je zelf een oproep, stuur die dan in per e-mail naar info(at)groeneverhalen.nl

Categorieën
Interview

Drie tips om energie te sparen

Op de rondleiding vorige maand in mijn kleine huisje in Friesland zijn verschillende reacties gekomen. Daarom in Groene Verhalen 24 een tweede bezoek aan Friesland.
Heb je een composttoilet, zo vroeg iemand. Nou, nee.Het zou mooi zijn geweest en het zou de woonplek nog iets meer ‘off-grid’ hebben gemaakt, maar ik gebruik de wc van de eko-boerencamping De Swetteblom waar de woonwagen staat. In de schuur, vlakbij de wagen, zijn wc’s voor de kampeerders. Vooral in de zomermaanden zijn er veel gasten.

Natuurlijke koelkast

Het tweede bezoek aan mijn kleine huisje is tevens een mooie gelegenheid om enkele energiebesparingstips te geven. De eerste gaat over de koelkast. Er is een elektrische koelkast in de woonwagen, maar die staat uit. Het is immers winter, je hoeft geen energie te verspillen aan koeling. En de wagen heeft een mooie natuurlijke koelkast. In een hoek is een kastje gemaakt dat via een roostertje verbonden is met de buitenlucht. In dat kastje is het koel. Het grootste deel van het jaar functioneert die natuurlijke koelkast uitstekend. Alleen als het hartje zomer is, zou de elektrische koelkast eventueel aan kunnen.
Het doet me er aan denken dat veel huizen nog steeds een kelderkast hebben, in de gang onder de trap. Voordat in de jaren zestig de koelkast in de keuken verscheen, bewaarde men de bederfelijke dingen in de kelderkast. Zouden er nog kelderkasten zijn die nog als zodanig in gebruik zijn?

Stenen op de kachel

De tweede energietip gaat over de houtkachel. Op de kachel liggen grote stenen, onder andere een halve betonnen tegel. Als je de stenen eenmaal hebt neergelegd, dan kun je ze verder vergeten, ze doen hun werk automatisch. Als de kachel brandt, dan nemen de stenen warmte op. En als de kachel in de loop van de avond uitgebrand is, dan geven ze de warmte weer af. Zo blijft het langer warm, zonder dat er nog gestookt wordt.

De hooikistmethode

De derde tip is de hooikistmethode. Dat is een oude energiebesparende manier van koken. Toen in de Tweede Wereldoorlog de energie schaars was, werd deze methode veel toegepast. Hij werkt vooral goed bij dingen die lang moeten koken, zoals rijst en granen. Het principe is:

  • Laat de pan 1/3 deel van de kooktijd koken
  • Zet de pan daarna 3x de kooktijd in de hooikist

De hooikist is in principe een kist gevuld met hooi, waar je de pan in zet. Het hooi isoleert, waardoor de pan warm blijft. In plaats van hooi kun je ook kussens in de kist doen. Of wikkel de pan in een deken. En wat misschien het makkelijkst is: zet de pan in bed in dek hem toe.
De tijden komen niet heel nauw. Wie de hele dag van huis is, kan de rijst ’s morgens kort koken en daarna in de hooikist zetten. Bij thuiskomst is het dan klaar.
Een extra voordeel van de hooikistmethode is, dat de pannen niet aanbranden. Dat spaart werk bij de afwas!

Intussen ben ik benieuwd welke energietips de abonnees van Groene Verhalen nog kunnen toevoegen.

Links

Eko-boerencamping De Swetteblom

De hooikist op Wikipedia

Categorieën
Afleveringen

Aflevering 24 – Februari 2023

Drie energietips in deze aflevering in het huisje dat redacteur Dick Verheul bewoont op het Friese platteland. Verder de oproepen en gedichten van Els de Groen, Ellen Kool, Greetje Salima en Alowieke.

Groene Verhalen is een maandelijkse video en daaraan gekoppeld een website en een elektronische nieuwsbrief. Groene Verhalen is een initiatief dat mensen bij elkaar wil brengen die de wereld mooier willen maken. Denk aan een duurzame manier van leven, geluk brengen in het leven van anderen, de vrede in de wereld bevorderen, ruimte geven aan de natuur en op een verantwoorde manier omgaan met de rijkdommen die de Aarde biedt, eerlijk delen, rechtvaardigheid en solidariteit.

rechtvaardigheid en solidariteit.

Neem een abonnement op de nieuwsbrief voor een euro per jaar.

Bekijk ook de andere afleveringen.

Aflevering 24 als podcast

Wie genoeg heeft aan geluid kan de aflevering hieronder beluisteren, bijvoorbeeld tijdens een lange treinreis of ’s avonds in bed.

Categorieën
Nieuws

Eenvoudig leven bespaart veel zorgen

Redacteur Dick Verheul geeft in Groene Verhalen aflevering 23 een rondleiding in het huisje op wielen op het Friese platteland waar hij momenteel woont.
De pipowagen is bijna off-grid, afgezien van de elektriciteit die via een kabel binnenkomt. Het water wordt aangevoerd per jerrycan. Het moet eens in de twee of drie dagen aangevuld. Voor de verwarming is er een houtkachel.
Omdat het huisje maar klein is, zijn de energiekosten laag. Het verbruik aan elektriciteit is ongeveer twee kilowattuur per dag, vooral voor het koken.
Dat kost minder dan een euro per dag. De kosten van het brandhout zijn ongeveer 350 euro per jaar.
Het totale jaarbedrag voor energie is dus ongeveer de helft van de 1300 euro die de minima kunnen aanvragen als bijdrage aan de hoge energierekening.
Het elektriciteitsverbruik blijft laag omdat er geen wasmachine is. Een koelkast die bij de inventaris van de wagen hoort, staat uit. In de wagen is ook een natuurlijke koelkast ingebouwd: een geïsoleerd kastje met een roostertje waarmee de buitenlucht er in kan. Het grootste deel van het jaar is het buiten koud genoeg, zodat een elektrische koelkast niet nodig is.
De was gaat met de hand. Douchen kan prima buiten met een teiltje koud water. Daarmee bespaar je niet alleen water en energie, maar ook een dure Wim Hof-training.
Ook bij het gebruik van de fiets snijdt het mes aan twee kanten. Enerzijds heb je niet te maken met dure benzine, anderzijds spaar je een abonnement op de sportschool uit, waar je tegen betaling mag fietsen op een fiets die niet eens vooruit gaat.
In de video verbaast Dick zich over het gecompliceerde leven dat veel mensen leiden, met hoge energierekeningen, thermostaten, verzekeringen, apps en camera’s die het huis bewaken en zorgen over geld. “Ik ben heel blij met het eenvoudige leven dat ik leid.”

De pipowagen staat op ecoboerencamping De Swetteblom. ’s Zomers is de wagen te huur voor vakantiegangers.