Categorieën
Verhaal

Mot

Yvon Eerland woont in een woongemeenschap Centraal Wonen aan de rand van Den Haag. Zij schrijft columns over haar leven op haar woonplek en haar liefde voor de natuur. In aflevering 7 van Groene Verhalen vertelt zij het verhaal ‘Mot’.

Mot

Ik hou van de natuur, vooral de wilde, zonder aangelegde paadjes. Zoals in Spanje in de bergen waar ik negen maanden woonde; Daar staken de everzwijnen ’s avonds hun snuit door het kattenluik. Gaaf vond ik dat. Geen moment angst gekend.

De natuur mag ook best bij mij binnen en dat gebeurt ook in mijn parterrewoning. Vooral spinnetjes. Geen grote hoor, echt bescheiden exemplaren. Af en toe een bijtje die vanzelf z’n weg door de tuindeur weer naar buiten vindt. Of een mot.

Er zit nu al drie weken een knoeperd van een mot in mijn huis. Het is niet zo’n kledingmotje maar meer zo één uit de film ‘The silence of the lambs’, zes centimeter lang en drie centimeter breed. Een vriendin heeft hem al eens geprobeerd te vangen maar toen ging hij zo hard heen en weer vliegen dat hij keihard tegen de muur opvloog en toen tegen de schemerlamp, met harde knallen door dat dikke harde lijf van hem. Als een kamikazepiloot ging hij tekeer en toen was hij ineens verdwenen.

Gisterochtend ging ik douchen. Naakt stond ik in de douchecel, klaar om het water te laten stromen. Zit daar op de muur de monstermot. Niks aan de hand, gewoon de kraan aan en douchen, we zitten elkaar niet in de weg, dacht ik. Maar toen ging hij weer zo hard vliegen. Hij sloeg zichzelf tegen de muur aan en daarna wierp hij zich tegen mijn blote lichaam. Er kwam een oerkreet uit me terwijl ik de gang op rende. Vloeken deed ik ook. Kwaad was ik dat hij me zo liet schrikken. Toen was hij weer verdwenen. Nog na sputterend ging ik douchen.

’s Avonds zat hij in mijn slaapkamer. Ik legde net het dekbed over me heen toen ik hem zag zitten op het witte gordijn. Zijn zwarte vleugels netjes gevouwen. Ik heb hem welterusten gewenst en ben gaan slapen. De volgende ochtend was hij verdwenen. Maar ik weet dat hij niet weg is. Hij kan elk moment weer opduiken. Ik heb hem nu geaccepteerd als huisgenoot en laat hem met rust, op die manier gaat het het beste tussen ons. Samenwonen moet je leren.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.