Yvon Eerland woont in een woongemeenschap Centraal Wonen aan de rand van Den Haag. Zij schrijft columns over haar leven op haar woonplek en haar liefde voor de natuur. In de vijftiende aflevering van Groene Verhalen vertelt zij het verhaal ‘Bloemen’.
Bloemen
In een woongemeenschap die al bijna 40 jaar bestaat zijn regels, veel regels, en de meeste zijn ongeschreven. Het zijn de afspraken die we samen hebben gemaakt zodat het samenleven dragelijk blijft.
Als je een nieuweling bent in de gemeenschap loop je vooral in het eerste jaar tegen deze ongeschreven regels op. Wij hadden een paar jaar terug een lief, dromerig type onder de nieuwelingen.
Op een mooie lentedag; Zo’n dag dat de narcissen staan te pronken en de blauwe druifjes zorgen voor een prachtige blauwe waas tussen de rode tulpen, liep ons dromertje door de tuin. Op haar linker arm lagen diverse bloemen en haar rechterhand plukte in volle vaart nog meer. Het werd al een prachtige bos voor in de vaas. Ik stond even aan de grond genageld. Dit had ik nog nooit meegemaakt in onze tuin. Bloemen plukken is uit den boze bij ons. Dat leren we onze kinderen al vroeg. Wij weten dat. Vraag me niet hoe, want het staat nergens geschreven. Het dromertje was aanbeland bij de lelie die ik met moeite had opgekweekt. Haar hand strekte zich uit naar de bijzondere witte bloemen. Waarop ik eindelijk in actie kwam en “Ho, stop!” riep. Verbaasd keek ze op. “Niet plukken in de tuin”, riep ik, “De bloemen zijn van iedereen, van ons allemaal!” zei ik streng. “Dan zijn ze ook van mij.” Zei de dromer snel. Daar had ik bijna niet van terug. Om de lelie te redden ging ik heel snel praten. Het idee van niet-plukken als regel heb ik haar duidelijk kunnen maken en we gingen goed uit elkaar. Zij ging met toch wel een volledige bos naar huis. Tja, je kan ze niet meer terug plaatsen. Maar ze heeft het niet meer gedaan. De lelie is intact gebleven. Afgelopen herfst kwam ze aanzetten met biologische tulpenbollen voor in de tuin. Zij heeft de boodschap begrepen en is een fijne toevoeging in onze gemeenschap. Samen genieten we van de bloementuin en zij leert haar kindjes te kijken naar de bloemen met de handjes op de rug.